ஸ்மார்ட்போன் உலகமும்... தொலைந்துபோகும் குழந்தைகளின் மழலைக்காலமும்!
மாலை 6 மணி. அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் பூங்காவில் பறவைகளின் சத்தமும், குளிர்ந்த காற்றும் வீசிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், 5 வயது அகிலன் மட்டும் வீட்டின் சோபாவில் அமர்ந்து, மொபைல் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த கார்ட்டூனை கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
"அகிலா... இந்தா ஒரு வாய் சாப்டுக்கோடா செல்லம்," என்று கிண்ணத்துடன் பின்னாடியே சுற்றிக்கொண்டிருந்தார் அவசர அவசரமாக சமையல் கட்டில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த அவனது அம்மா ரம்யா.
மொபைலை பார்த்துக் கொண்டே, மெஷின் போல வாயைத் திறந்தான் அகிலன். அவனுக்கு தான் என்ன சாப்பிடுகிறோம், அதன் சுவை என்ன என்று கூடத் தெரியவில்லை. அவன் கவனம் முழுக்க அந்தத் திரையிலேயே இருந்தது. ஒரு நிமிடம் நெட்வொர்க் ஸ்லோவாகி வீடியோ நின்றாலும், கத்திக் கூச்சலிட்டு வீட்டை ரணகளமாக்கிவிடுவான். "அவன் அமைதியா இருந்தா சரி, நமக்கு வேலை முடியும்" என்று ரம்யாவும் போனை கொடுத்து பழகியிருந்தார்.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, திடீரென அந்தப் பகுதியில் பலத்த மழையினால் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. மொபைலில் சார்ஜும் தீர்ந்து, போன் சுவிட்ச் ஆஃப் ஆனது.
அவ்வளவுதான்! அகிலன் அழத் தொடங்கினான். "எனக்கு போன் வேணும்! கார்ட்டூன் போடு!" என்று தரையில் படுத்து உருண்டான். ரம்யா அவனுக்குப் பிடித்த பொம்மைகளைக் கொடுத்தார், ஆனால் அவன் எதையும் தொடவில்லை. சாப்பாடு ஊட்ட முயன்றபோது, தட்டைத் தட்டிவிட்டுக் கோபமாய் அழுதான்.
என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவித்த ரம்யா, அவனை மெதுவாக வீட்டின் பால்கனிக்கு தூக்கிச் சென்றார்.
வெளியே மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்தது. மரங்களில் இருந்து தண்ணீர் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. மொட்டை மாடி சுவரில் இரண்டு சிட்டுக்குருவிகள் சிறகை சிலிர்த்தபடி சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தன.
"அகிலன், அங்கே பாரு... அந்த குருவி என்ன பண்ணுது பாரு!" என்று ரம்யா சுட்டிக்காட்டினார்.
அகிலன் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினான்.
"அந்தக் குருவி அவங்க அம்மா குருவிகிட்ட சாப்பாடு கேக்குது பாரு... நீ எப்படி சமத்தா சாப்டுவியோ, அதே மாதிரி அதுவும் வாயைத் திறக்குது பாரு," என்று ரம்யா கதையாகச் சொல்லச் சொல்ல, அகிலனின் கண்கள் விரிந்தன. முதன்முறையாக மொபைல் திரை இல்லாமல், நிஜ உலகத்தைப் பார்த்து அவன் முகத்தில் ஒரு அழகான புன்னகை வந்தது.
அன்று மொபைல் இல்லாமலேயே, ரம்யா காட்டிய காக்கா, குருவி கதைகளைக் கேட்டுக்கொண்டே தட்டிலிருந்த சாப்பாடு முழுவதையும் ஆசையாகச் சாப்பிட்டு முடித்தான் அகிலன்.
அன்றுதான் ரம்யா ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டார். குழந்தைக்கு மொபைல் மேல் ஆசை இல்லை; நாம் அவர்களோடு பேசி, நேரம் செலவழிக்காததால் தான் அவர்கள் மொபைல் உலகத்திற்குள் சுருங்கிவிடுகிறார்கள்!
📌 சமூகத்திற்கான விழிப்புணர்வு செய்தி (Message for Parents):
இன்றைய காலகட்டத்தில் பல வீடுகளில் குழந்தைகளை அமைதிப்படுத்த "டிஜிட்டல் பசிபியர்" (Digital Pacifier) போல ஸ்மார்ட்போன்களைக் கொடுத்து விடுகிறோம். ஆனால், அது அவர்களின் கற்பனைத் திறனையும், பேசும் திறனையும், சமூகத்தோடு பழகும் குணத்தையும் மெல்ல மெல்ல அழித்து வருகிறது.
குழந்தைகளுக்குத் தேவை விலையுயர்ந்த கேஜெட்டுகள் (Gadgets) அல்ல; பெற்றோர்களின் அன்பான நேரமும், கதைகளும் மட்டும்தான். வாரத்தில் சில மணி நேரமாவது மொபைலைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு, குழந்தைகளை இயற்கையோடு பழக விடுங்கள். அவர்களின் மழலைக்காலம் மொபைல் திரைக்குள் தொலைந்து போகாமல் பார்த்துக் கொள்வது நம் கடமை!
Comments
Post a Comment