அன்பைத் தேடி அனாதை இல்லங்களில்... பெற்றோரை மறக்கும் அவசர உலகம்!
அங்கே ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து வாசலையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் 70 வயது மதிக்கத்தக்க ராமநாதன் தாத்தா. ரமேஷைப் பார்த்ததும் அவருடைய சுருங்கிய முகத்தில் ஒரு பெரிய புன்னகை வந்தது. அவசர அவசரமாக எழுந்து வந்தார்.
"வாப்பா ரமேஷ்... நல்லா இருக்கியா? மருமகள், பேரன் எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க?" என்று ஆசையோடு கேட்டார்.
"நாங்க நல்லா இருக்கோம்ப்பா. இந்தாங்க உங்களுக்குப் பிடிச்ச பழங்கள், அப்புறம் இந்த மாசம் போட வேண்டிய மாத்திரைகள்" என்று ஒரு பையைக் கொடுத்தான் ரமேஷ்.
அவன் கொடுத்த பையை விட, தன் மகனின் கைகளைப் பற்றிக் கொள்ளத்தான் அந்தத் தாத்தாவின் கண்கள் ஏங்கின. ஆனால், ரமேஷோ தன் வாட்ச்சைப் பார்த்தபடி, "சரிங்கப்பா, ஆபீஸ்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு, நாங்க கிளம்புறோம். அடுத்த மாசம் வர்றேன்" என்று கிளம்பத் தயாரானான்.
அப்போது அவனது மகன் வருண், "தாத்தா... நீங்க ஏன் எங்ககூட வீட்டுக்கு வர மாட்டேங்கிறீங்க? அங்கே உங்க ரூம் சும்மாதானே இருக்கு?" என்று மழலை மாறாமல் கேட்டான்.
ரமேஷ் பதற்றமடைந்து, "வருண், சும்மா இரு... தாத்தாவுக்கு இங்கே நிறைய பிரண்ட்ஸ் இருக்காங்க, அதான் இங்கேயே தங்கியிருக்காங்க. வா போலாம்" என்று மகனின் கையைப் பிடித்து இழுத்தான்.
தாத்தாவின் கண்கள் கலங்கின. "பரவாலை தம்பி, அங்கே போனா அவங்களுக்கு நான் பாரமா இருப்பேன்னு நினைக்கிறாங்க... நீங்க போயிட்டு வாங்க" என்று கண்ணீரை மறைத்துக் கொண்டு சிரித்தார்.
காரில் ஏறி இருவரும் கிளம்பினர். கார் கொஞ்ச தூரம் சென்றதும், பின்சீட்டில் இருந்த வருண் ஏதோ ஒரு பேப்பரில் தீவிரமாக எழுதிக் கொண்டிருந்தான்.
மிரர் வழியாக அதைப் பார்த்த ரமேஷ், "என்னடா வருண் எழுதுற?" என்று கேட்டான்.
வருண் தன் மழலைக் குரலில் சொன்னான்: "அப்பா... நான் பெரிய ஆள் ஆன உடனே, உங்களை எந்த முதியோர் இல்லத்துல கொண்டு போய் விடணும்னு அட்ரஸ் எழுதி வச்சுக்கிறேன்ப்பா. அப்போதானே எனக்குத் தேட ஈஸியா இருக்கும்! நீங்க இப்போ தாத்தாவை விட்ட மாதிரி, நானும் உங்களை அங்கேதானே விடணும்?"
அந்த ஒரு வார்த்தை... ரமேஷின் நெஞ்சில் சுத்தியலால் அடித்தது போல இருந்தது! காரை சட்டென்று பிரேக் போட்டு நிறுத்தினான். அவனுக்குள் ஒரு நிமிடம் உலகம் ஸ்தம்பித்தது.
"இன்று நான் என் தந்தைக்குச் செய்யும் இந்தத் துரோகத்தை, நாளை என் மகனும் எனக்குச் செய்வான்" என்ற கசப்பான உண்மை அவனுக்கு உறைத்தது.
தன் தவறை உணர்ந்த ரமேஷ், காரை அப்படியே பின்னோக்கி (Reverse) எடுத்தான். முதியோர் இல்லத்திற்குள் வேகமாகச் சென்று, தன் தந்தையின் கால்களில் விழுந்து அழுதான். " என்னை மன்னிச்சிடுங்கப்பா... இனி ஒரு நிமிஷம் கூட நீங்க இங்கே இருக்க வேண்டாம். நம்ம வீட்டுக்கு வாங்க" என்று அவரது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான்.
ராமநாதன் தாத்தாவின் கண்ணீர் அவனது தலைமுடி மேல் விழுந்தது. அது கோபத்தினால் அல்ல, தன் மகன் திரும்பக் கிடைத்துவிட்டான் என்ற ஆனந்தத்தினால்!
📌 சமூகத்திற்கான விழிப்புணர்வு செய்தி (Message for Society):
நம்மில் பலர் செய்யும் மிகப்பெரிய பாவம் இதுதான். தங்களின் இளமை, பணம், சுகம், தூக்கம் என எல்லாவற்றையும் நமக்காக தியாகம் செய்து வளர்த்த பெற்றோர்களை, அவர்கள் வயதாகிப் படுக்கையில் விழும்போது "பாரம்" என்று நினைத்து முதியோர் இல்லங்களில் விட்டுவிடுகிறோம்.
ஒன்றை மட்டும் மறந்துவிடாதீர்கள், நம் குழந்தைகள் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இன்று நாம் நம் பெற்றோருக்கு என்ன செய்கிறோமோ, அதைத்தான் நாளை நம் குழந்தைகளும் நமக்குச் செய்வார்கள்.
"பெற்றோர்கள் நம் வீட்டின் பாரம் அல்ல... நம்மை வாழ வைக்கும் தெய்வங்கள். அவர்களைக் கடைசி வரை அன்போடு காப்பது நம் கடமை!"
Comments
Post a Comment