மால்களில் பேரம் பேசாத நாம்... ஏழை வியாபாரிகளிடம் ஏன் பேசுகிறோம்? ஒரு நிஜப் பார்வை!

ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை நேரம். அந்தப் பெரிய ஷாப்பிங் மாலின் (Shopping Mall) பார்க்கிங் ஏரியாவில் தனது சொகுசு காரை நிறுத்தினார் அரவிந்த். மால் வாசலில் செக்யூரிட்டி கொடுத்த பார்க்கிங் டோக்கனை வாங்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்றார். அங்கிருந்த ஒரு பிராண்டட் துணிக்கடையில் தனக்குப் பிடித்த ஒரு சட்டையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அதன் விலை 1,800 ரூபாய்.

அரவிந்த் ஒரு நொடி கூட யோசிக்கவில்லை, பேரம் பேசவில்லை. கவுண்டரில் தன் கார்டை ஸ்வைப் செய்துவிட்டு, அந்தச் சட்டையை வாங்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தார். வரும் வழியில் அங்கே இருந்த ஒரு காபி ஷாப்பில் 150 ரூபாய் கொடுத்து ஒரு காபியும் குடித்தார். எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டு காரை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வரும்போது, பார்க்கிங் கட்டணமாக 80 ரூபாயை எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்தார்.

மாலில் இருந்து வெளிவந்து மெயின் ரோட்டில் கார் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, சாலையோரத்தில் ஒரு வயதான பாட்டி அமர்ந்து கீரைக் கட்டுகளையும், சில காய்கறிகளையும் வைத்துக் கொண்டு வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்தார். சுற்றிலும் வண்டிகள் பறக்க, அந்தப் பாட்டி புழுதியிலும் வெயிலிலும் அமர்ந்திருந்தார்.

காரை ஓரமாய் நிறுத்திய அரவிந்த், அந்தப் பாட்டியிடம் சென்றார்.

"பாட்டி, கீரை ஒரு கட்டு எவ்வளவு?" என்று கேட்டார்.

"20 ரூபாய் தம்பி, நல்லா பிரெஷ்ஷான கீரை" என்றார் அந்தப் பாட்டி தன் சுருங்கிய கைகளால் கீரையை எடுத்து காட்டியபடி.

"என்ன பாட்டி, ஒரு கட்டு கீரை 20 ரூபாயா? ரொம்ப அதிகமா சொல்றீங்க. 15 ரூபாய்க்குத் தருவீங்களா? ரெண்டு கட்டு எடுத்துக்கிறேன்" என்றார் அரவிந்த்.

அந்தப் பாட்டி ஒரு நிமிடம் அரவிந்தின் முகத்தையும், அவருக்குப் பின்னால் நின்ற பெரிய காரையும் பார்த்தார். "தம்பி, காலையில இருந்து அஞ்சு கட்டு தான் வித்திருக்கு. இதுல அஞ்சு ரூபாய் குறைச்சா எங்களுக்குக் கஞ்சி குடிக்கக் கூட காசு மிஞ்சாது தம்பி... சரி பரவாலை, எடுத்துக்கோங்க" என்று மனமில்லாமல் இரண்டு கட்டு கீரையை ஒரு கவரில் வைத்துக் கொடுத்தார்.

அரவிந்த் பெருமிதத்தோடு 30 ரூபாயைக் கொடுத்துவிட்டு கீரையை வாங்கிக்கொண்டு காரில் ஏறினார்.

காரை ஸ்டார்ட் செய்த அந்த நொடி, அவனது கண்ணாடியில் மாலில் வாங்கிய 1,800 ரூபாய் சட்டைப் பை தெரிந்தது. திடீரென்று அவனுக்குள் ஒரு குற்ற உணர்ச்சி உந்தியது.

"ஏசி ரூமில் உட்கார்ந்து வியாபாரம் செய்யும் பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் யோசிக்காமல் பணம் கொடுக்கிறோம். அவர்கள் போடும் பார்க்கிங் கட்டணத்தைக் கூட எதிர்த்துப் பேசாமல் கட்டுகிறோம். ஆனால், இந்த வெயிலிலும் தூசியிலும் தன் சொந்த உழைப்பை நம்பி, அன்றாடப் பிழைப்பிற்காகக் கஷ்டப்படும் ஒரு ஏழைப் பாட்டியிடம் 5 ரூபாய்க்காகப் பேரம் பேசுகிறோமே... இது என்ன நியாயம்?" என்று அவனது மனசாட்சி அவனைக் குத்தியது.

உடனே காரை நிறுத்தினார் அரவிந்த். மீண்டும் அந்தப் பாட்டியிடம் சென்றார். தன் பையிலிருந்த ஒரு 500 ரூபாய் நோட்டை எடுத்து அந்தப் பாட்டியின் கையில் திணித்தார்.

"இல்ல தம்பி, என்கிட்ட சில்லறை இல்லை" என்றார் பாட்டி பதற்றமாக.

"பரவாலை பாட்டி, சில்லறை வேண்டாம். கீரை விலை 20 ரூபாய் தான். மீதி காசு உங்க உழைப்புக்கு நான் தர்ற சின்ன அன்பு. இனிமே நான் யார்கிட்டயும் பேரம் பேச மாட்டேன்" என்று கூறிவிட்டு பாட்டியின் கைகளைத் தொட்டுக் கும்பிட்டுவிட்டுக் கிளம்பினார். அந்தப் பாட்டியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.

📌 சமூகத்திற்கான விழிப்புணர்வு செய்தி (Message for Society):

நம்மில் பலர் அறியாமலேயே செய்யும் ஒரு மிகப்பெரிய தவறு இதுதான். மால், தியேட்டர், பெரிய ஹோட்டல்களுக்குச் செல்லும்போது அங்கே இருக்கும் எம்.ஆர்.பி (MRP) விலையை அப்படியே கொடுத்துப் பழகிவிட்டோம். ஆனால், சாலையோரத்தில் காய்கறி, பூ, பழங்கள் விற்கும் ஏழை வியாபாரிகளிடம் பைசா பாக்கியில்லாமல் பேரம் பேசுகிறோம்.

அவர்கள் உங்களிடம் பிச்சை கேட்கவில்லை; தங்களின் உழைப்பை விற்கிறார்கள். ஆன்லைனிலும் மால்களிலும் கோடி கோடியாய் சம்பாதிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு லாபத்தை அள்ளிக் கொடுப்பதை விட, அன்றாடப் பசிக்காக உழைக்கும் இவர்களிடம் பேரம் பேசாமல் வாங்குவது நாம் அவர்களுக்குச் செய்யும் ஒரு பெரிய உதவி.

"ஏழைகளின் உழைப்பை மதிப்போம்... அவர்களின் வயிற்றில் அடிக்காமல், வாழ வைப்போம்!"